Geef elk kind één keer per jaar een goed boek cadeau (of twee)

5 maart 2012 § 5 reacties

1

Als moeder, schrijver en leraar Nederlands heb ik al jaren een simpele droom voor het onderwijs: geef elk kind één keer per jaar een goed boek cadeau. (Of twee.)

Weg met het Made-in-China-plastic dat ze met Sinterklaas krijgen, weg met de stichtelijke geschenken met Kerst (op Bijzondere scholen, weetuwel), de bedankcadeautjes voor ouders (kaarsjes en magneetjes), de verjaardagscadeaus voor de juffen (laatste ronde was € 6,- per kind, de twee juffen kregen dus beide cadeaus ter waarde van €90,- of een moeder kon eindelijk een nieuw paar Uggs kopen, wie zal het zeggen) en andere gekke cadeautjes die juffen aan kinderen, kinderen aan juffen, juffen aan ouders, ouders aan juffen geven. Geef ze iets leuks, geef ze iets nuttigs, geef ze een boek.

Een boek? Dat is zoooo duur! Kijk nou. Bij de Action heb je 24 plastic dinofiguurtjes voor een euro. Ja. Dat weet ik. Maar daar heb ik er al 24 van. Oftewel: tegen zulke argumenten kan ik niet op. Maar wie gelooft dat boeken goed zijn voor kinderen, mag met me meedenken. Zo duur is het toch niet om een serie boeken te reproduceren voor alle schoolkinderen van Nederland? De oplage is zo hoog dat de kostprijs per boek niet veel voorstelt. Nederland leest, maar dan voor de jeugd.

(Kom nou niet met het e-book. Het e-book is geen boek. Het is een file. Dat is net zoiets als de reiseditie van Monopoly: handig voor op vakantie, maar het is niet het echte spel. Goede boeken hebben waarde en zaken van waarde wil je vast kunnen pakken.) « Lees de rest van dit artikel »

In the mood

22 februari 2012 § Een reactie plaatsen

Het was een studentenkamer met een Perzisch tapijtje en een platenspeler. Uitzicht op de Westhavenkade en de Maas. Hij draaide urenlang plaatjes, volgens mij vooral David Bowie. Hij zong ineens mee met de muziek: I’m in the mood for love. En we zoenden.*

In die tijd had je nog geen Google en als je dan een zin van een liedje had opgevangen, kon je naar de bieb om songteksten door te bladeren tot je er scheel van was. Omdat ik verliefd was, was dat niet erg. Ik was in de bibliotheek gaan wonen als dat betekende dat ik een gedachte en gevoel voor eeuwig kon conserveren. Maar ik kon de tekst niet vinden. Er was geen nummer van Bowie dat zo heette. En het ging over, want alles gaat over.

Jaren later zag ik op tv een reclame voor John Lee Hooker. Zijn Greatetst Hits op cd, met het bekende ‘I’m in the mood for love’. Jezus, het was Bowie helemaal niet. Dus ik kocht de cd van Hooker, ik was al lang niet meer verliefd maar ieder mens moet toch de soundtrack van zijn jeugd compleet hebben. Dus.

Dit weekend ripte ik een cd, gekregen van iemand, met heel veel muziek van David Bowie en ik draaide de oneindige lijst met nummers, gewoon, omdat ik Bowie tof vind. En daar hoorde ik hem toch echt zingen: What in the world, I’m in the mood for your love.

* Oké het was kitsch, maar ik heb ergere zinnen naar m’n hoofd gekregen, bedoeld als versierpoging. Onlangs in de kroeg: ‘Ik zou nu echt met je flirten als ik niet getrouwd was.’ Waarop ik natuurlijk zei: ‘Ik zou je nu echt de best blow job ever geven, als jij niet getrouwd was.’

Literature killed the moviestar

17 februari 2012 § 1 reactie

All this, don’t forget, was before every home had a radio, let alone television. This was that pure and pre-Fall condition we describe as ‘They made their own amusements’. (Doris Lessing)

Begin jaren negentig kon je me niet wegslaan van de televisie als Rescue 911 te zien was: presentator William Shatner (die ik dus absoluut niet kende als captain Kirk uit Star Trek, maar dat terzijde) introduceerde wonderbaarlijke reddingsacties die dankzij telefoontjes naar 911 waren gelukt. De opnamen van de alarmcentrale maakten het programma echt – en dus spannend.

Het was de tijd dat Bob Saget (die kende ik dan weer wel, van Full House) ook America’s funnies home videos presenteerde. Je kon prijzen winnen als je per ongeluk in een zwembad viel of tegen een boom aan liep terwijl iemand anders een videocamera in de hand had. Mensen vonden dit allemaal heel grappig. Het was namelijk echt gebeurd en als iets zo echt is dat het je zelf ook had kunnen overkomen, dan is het leuker.

, dacht men, ze vreten ‘t. Het is goedkoop om te maken en het is echt. The real world. Dus vroegen ze mensen om mee te werken aan echte tv-programma’s over echte mensen en echte emoties – waarom zou je in godsnaam een familieruzie of liefdesscène of bevalling in een soap ensceneren als je gratis en voor niks in werkelijkheid kunt filmen? Het spijt me, De bevalling en (god was het maar uit ons collectieve geheugen verdwenen) Seks voor de Buch. Daarna bedachten we dat je eigenlijk niet echt hoefde te neuken of bevallen om interessant te zijn op tv; je kon ook nietsdoen in een bunker, maandenlang, je kon gewoon jezelf zijn en over jezelf praten en dan had je vernieuwende televisie: Big Brother.

Maar dit was allemaal niets nieuws. Dit hadden we in de literatuur al zoveel eerder gedaan. « Lees de rest van dit artikel »

Pretty dirty

15 februari 2012 § Een reactie plaatsen

What do you go for in a girl? Tits? Ass?

I like a girl who reads

.. whose heart bleeds at the words of Graham Greene…

… and the info she gets from what she reads, makes her a total fox…

she’d still be sweet and she’d still be flirty, cos she reads the classics and they’re pretty dirty…

Zo scoort poetry slammer Mark Grist meisjes, denk ik. Is het niet schattig?

Books 5

13 februari 2012 § Een reactie plaatsen

I know it's a little early for Christmas, Edward, but... I have a present for you.

En nog veel meer leuke ‘filmverboekingen’ hier.