In the mood

22 februari 2012 § Een reactie plaatsen

Het was een studentenkamer met een Perzisch tapijtje en een platenspeler. Uitzicht op de Westhavenkade en de Maas. Hij draaide urenlang plaatjes, volgens mij vooral David Bowie. Hij zong ineens mee met de muziek: I’m in the mood for love. En we zoenden.*

In die tijd had je nog geen Google en als je dan een zin van een liedje had opgevangen, kon je naar de bieb om songteksten door te bladeren tot je er scheel van was. Omdat ik verliefd was, was dat niet erg. Ik was in de bibliotheek gaan wonen als dat betekende dat ik een gedachte en gevoel voor eeuwig kon conserveren. Maar ik kon de tekst niet vinden. Er was geen nummer van Bowie dat zo heette. En het ging over, want alles gaat over.

Jaren later zag ik op tv een reclame voor John Lee Hooker. Zijn Greatetst Hits op cd, met het bekende ‘I’m in the mood for love’. Jezus, het was Bowie helemaal niet. Dus ik kocht de cd van Hooker, ik was al lang niet meer verliefd maar ieder mens moet toch de soundtrack van zijn jeugd compleet hebben. Dus.

Dit weekend ripte ik een cd, gekregen van iemand, met heel veel muziek van David Bowie en ik draaide de oneindige lijst met nummers, gewoon, omdat ik Bowie tof vind. En daar hoorde ik hem toch echt zingen: What in the world, I’m in the mood for your love.

* Oké het was kitsch, maar ik heb ergere zinnen naar m’n hoofd gekregen, bedoeld als versierpoging. Onlangs in de kroeg: ‘Ik zou nu echt met je flirten als ik niet getrouwd was.’ Waarop ik natuurlijk zei: ‘Ik zou je nu echt de best blow job ever geven, als jij niet getrouwd was.’

Advertenties

Literature killed the moviestar

17 februari 2012 § 1 reactie

All this, don’t forget, was before every home had a radio, let alone television. This was that pure and pre-Fall condition we describe as ‘They made their own amusements’. (Doris Lessing)

Begin jaren negentig kon je me niet wegslaan van de televisie als Rescue 911 te zien was: presentator William Shatner (die ik dus absoluut niet kende als captain Kirk uit Star Trek, maar dat terzijde) introduceerde wonderbaarlijke reddingsacties die dankzij telefoontjes naar 911 waren gelukt. De opnamen van de alarmcentrale maakten het programma echt – en dus spannend.

Het was de tijd dat Bob Saget (die kende ik dan weer wel, van Full House) ook America’s funnies home videos presenteerde. Je kon prijzen winnen als je per ongeluk in een zwembad viel of tegen een boom aan liep terwijl iemand anders een videocamera in de hand had. Mensen vonden dit allemaal heel grappig. Het was namelijk echt gebeurd en als iets zo echt is dat het je zelf ook had kunnen overkomen, dan is het leuker.

, dacht men, ze vreten ‘t. Het is goedkoop om te maken en het is echt. The real world. Dus vroegen ze mensen om mee te werken aan echte tv-programma’s over echte mensen en echte emoties – waarom zou je in godsnaam een familieruzie of liefdesscène of bevalling in een soap ensceneren als je gratis en voor niks in werkelijkheid kunt filmen? Het spijt me, De bevalling en (god was het maar uit ons collectieve geheugen verdwenen) Seks voor de Buch. Daarna bedachten we dat je eigenlijk niet echt hoefde te neuken of bevallen om interessant te zijn op tv; je kon ook nietsdoen in een bunker, maandenlang, je kon gewoon jezelf zijn en over jezelf praten en dan had je vernieuwende televisie: Big Brother.

Maar dit was allemaal niets nieuws. Dit hadden we in de literatuur al zoveel eerder gedaan. « Lees de rest van dit artikel »

Pretty dirty

15 februari 2012 § Een reactie plaatsen

What do you go for in a girl? Tits? Ass?

I like a girl who reads

.. whose heart bleeds at the words of Graham Greene…

… and the info she gets from what she reads, makes her a total fox…

she’d still be sweet and she’d still be flirty, cos she reads the classics and they’re pretty dirty…

Zo scoort poetry slammer Mark Grist meisjes, denk ik. Is het niet schattig?

Books 5

13 februari 2012 § Een reactie plaatsen

I know it's a little early for Christmas, Edward, but... I have a present for you.

En nog veel meer leuke ‘filmverboekingen’ hier.

Het andere huis 5

13 februari 2012 § Een reactie plaatsen

De buurvrouw doet voor mij de portiekdeur open zodat ik binnen kan wachten op de makelaar. De vorige keer was ze er ook, een kleine Hindoestaanse vrouw. Ik vertel dat ik het huis voor de tweede keer kom bekijken en ik vraag hoe het is om hier te wonen – ik bedoel: ‘Heb je vervelende buren?’ maar dat snapt ze wel. Ze houdt een vlammend betoog over het leven hier. Ze woont er al twintig jaar, nooit problemen. Sommige mensen groetten in het begin niet, maar zij bleef gewoon stug volhouden, altijd groeten en ja hoor, uiteindelijk zegt iedereen hallo. Nooit overlast, geen harde muziek enzo. Het is als een familie. Ze durft zelfs niet te verhuizen, omdat ze hier zo goed zit. ‘Ja, je moet het echt doen. Ik zou het zeker aanraden.’

‘Heb je kinderen?’ vraagt ze. Alleen vrouwen vragen dat. « Lees de rest van dit artikel »

De competente jonge vrouw

1 februari 2012 § 2 reacties

Een Duitse studente logeerde bij mij. Ze zat aan mijn bar en we hadden het over de liefde. Zij wilde even geen relatie, zei ze. ‘Freedom and love don’t go well together.’

‘Het andere huis’ is een verhaal van Margaret Atwood. Het staat in de bundel Moreel verval. Ik vond het verhaal zo briljant, dus ik las het nog een keer en nog een keer, ik dacht ‘Ik moet er iets over schrijven’, dus ik las het verhaal nog een keer om het te analyseren. Maar ik hoef het niet te analyseren, ontdekte ik, ik vind het zo goed omdat het verhaal, de situatie, de hoofdpersoon, omdat alles zo herkenbaar is – maar dat is niet echt een briljante literaire analyse. Of wel? Als blanke mannen werk van andere blanke mannen de hemel in prijzen, dan is dat misschien ook en vooral omdat die boeken over hun wereld gaan, vanuit hun perspectief geschreven zijn… « Lees de rest van dit artikel »

Waar ben ik?

Je ziet het archief van februari, 2012 om Michelle Verheij.