Voor jou het nieuwe jaar

31 december 2011 § 2 reacties

Voor jou het vuurwerk.

Voor jou het nieuwe jaar.

Voor jou de beste wensen, de goede voornemens.

Voor jou elk jaar het nieuwe jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen. We knallen het kwade weg voor jou en iedereen doet mee.

Voor jou: oliebollen en verjaardagstaart.

Voor mij de herinnering, (7 jaar geleden,) die nacht dat jij je eerste nacht bij ons op de kamer, ik voor het eerst de moederslaap sliep, dat het vuurwerk knalde en ik het gordijn optilde om het te zien, om te zien dat het nieuwe jaar inderdaad begonnen was, en weer verder sliep.

Gelukkig nieuw jaar.

Advertenties

He made me

23 december 2011 § Een reactie plaatsen

When the Lord made me

He made me a ramblin’ woman

 

Schrijven is dansen

19 december 2011 § Een reactie plaatsen

Soms zegt iemand: is dat één zin? Hoort daar geen punt of komma? Nee. Lees het maar voor.

Ik schrijf op ritme. Als ik niet altijd zo verschrikkelijk veel woorden kwijt moest, was ik waarschijnlijk dichter geworden. Bij het herlezen en herschrijven schrap ik en vul ik aan om het ritme beter en beter te maken. Punt of komma of witregel, woorden erbij en woorden weg. Schrijven is dansen, je moet de maat voelen.

Ik lees graag voor. Niet vergeten, oké? Als m’n boek uit is, lees ik het graag aan jullie voor.

Oooh nee

16 december 2011 § Een reactie plaatsen

‘Hebben jullie nog ruimte voor een spoedje?’ vroeg de verloskundige. Ze hing aan de lijn met het ziekenhuis.

Even later gaf ze ons instructies: ‘Ik rij achter jullie. Als er iets is, zet je de auto aan de kant, dan stop ik ook.’

‘Oooh nee!’ zei ik. ‘We gaan helemaal niet stoppen onderweg!’

We zaten midden in La Meglio Gioventù. Dat vond ik wel een goede film om weeën bij weg te puffen. Lekker lang. We kwamen niet verder dan de overstromingen in Bologna en daarna was er een baby en duurde het jaren voordat we weer genoeg tijd en rust hadden om zo’n lange film te kijken.

Ze is nu vijf jaar.  Ze danst graag voor de camera, haar broer filmt. Ze zit altijd op schoot of tegen iemand aan, ze hangt graag aan bepaalde mensen, ze kan nephuilen en ook lachen als in een missverkiezing.

Vandaag was ze echt blij. Ze was echt blij omdat ik bleef logeren om het huis te versieren en haar ’s ochtends naar school te brengen. Ze was echt blij toen ze de juf vertelde van haar verjaardag en haar kinderfeestje. Ze was echt blij toen alle kindjes er waren en ook toen ze weer weggingen en zij met haar speelgoed aan de gang kon. En ze was echt boos en verschrikkelijk verdrietig toen ze bij de McDonald’s niet het speeltje kreeg dat ze wilde. Huilen als een baby.

Ik weet dat ze nu in bed ligt met haar duim dicht bij haar gezicht. Ze duimt sinds 16 december 2006. Het is als ademhalen, het is als houden van, waarom zou je ermee stoppen.

Over hoeren of Richard Gere

14 december 2011 § 1 reactie

Na een lange werkdag schop ik m’n hakken uit. Dat feministen ooit bh’s verbrandden, begrijp ik niet zo. Ik zou m’n pumps in het vuur gooien als ik op een dag woest wilde protesteren tegen de opgedrongen symbolen van vrouwelijkheid. En panty’s: ze zijn niet sexy, ze zitten niet lekker, je kunt ze nooit langer dan een dag dragen vanwege alle ladders, ze zijn te koud voor de winter en te lelijk in de zomer, je blauwe plekken zie je erdoorheen (zondag een rugbywedstrijd gespeeld. Mijn team won met 107-0. Ik speelde bij de tegenstander omdat zij te weinig dames hadden. Op de foto word ik (in het blauw) gesandwicht door m’n eigen teammaatjes.)

« Lees de rest van dit artikel »

Zevenduizend woorden geschrapt

3 december 2011 § 1 reactie

In een tweede ronde van veertig dagen zou ik alles herschrijven. Die veertig dagen, zoals Sylvia Plath ze deed, zoals de vastentijd, zoals tussen Pasen en Hemelvaart, zoals Jezus in de woestijn, het heilige aantal dagen. Maar. Ik wil mezelf niet met Jezus vergelijken ofzo. Dat is nu juist het punt: ik zit niet in de woestijn. Er zijn feestjes en andere leuke afspraakjes en er is overwerk en Jezus had ook geen twee kinderen die precies in de maand van Sinterklaas en Kerst jarig zijn en wie regelt dat anders allemaal. Dat bedoel ik. Maar ik heb al negen dubbele spaties en zevenduizend woorden geschrapt. En het gaat wel lukken.

Anton Koolhaas schreef zijn boeken tussen Kerst en Oud en Nieuw. Een jaar nadenken, een week schrijven. Huppekee, klaar. Daar zou ik eens een voorbeeld aan moeten nemen. Zijn boeken waren misschien niet zo dik. Maar daar zou ik ook een voorbeeld aan kunnen nemen.

Ik weet het. Het is slecht.

1 december 2011 § 4 reacties

Ik ben zo’n moeder. Ik ga niet mee op schoolreis (ze vragen me niet eens). Ik ben geen luizenouder. Kleuterspeelgoed schoonmaken? Nope. Boterhammetjes smeren bij het Paasontbijt? Ook niet. Mij vind je niet met een kerstmuts op achter de koffie- en theekraam na de jaarlijkse kerstviering. Ik weet het. Het is slecht. Dat vindt onze Minister van Onderwijs. Ouders zouden meer betrokken moeten zijn bij hun kind en diens schoolprestaties. Het is de vraag of je dat beter doet door luizen uit de haren van andermans kind te vlooien of door hard te werken en daardoor een zelfstandig, ontwikkeld en gelukkig mens te zijn, maar daar zal ik natuurlijk geen uitspraken over doen, ik ben namelijk geen Minister van Onderwijs.

Wij krijgen altijd complimentjes als we bij de oudergesprekken komen: « Lees de rest van dit artikel »

Waar ben ik?

Je ziet het archief van december, 2011 om Michelle Verheij.