Ik heb nog wel wat foto’s

27 november 2011 § Een reactie plaatsen

Ik had vroeger een boek met de titel Moeder, ik verveel me niet. In het boek stonden 1001 dingen die je kon doen als je je verveelde. Een walkietalkie maken van twee blikjes. Naar de lucht staren en de wolken benoemen (stapelwolken, sluierwolken). De namen van planeten uit je hoofd leren.

Ik haalde net mijn fototoestel leeg. 408 foto’s en filmpjes, waarvan ik er zelf acht gemaakt heb. De andere vierhonderd waren Moeder, ik verveel me niet anno 2011. Hoe leuk is een digitale camera. Je kunt alles op de foto zetten. Echt alles. Je broer, je zus, jezelf. Je neus. Je ogen. Je knuffelbeer. Je knuffelbeer die door de lucht vliegt. Je zus die een koprol maakt. Je zus die door de lucht vliegt. Je moeder in de keuken. Je moeder die staat te strijken in een afgezakte spijkerbroek. Haha, billen. Stoelen. Tafels. Het plafond. Je eigen hoofd, maar dan op z’n kop.

Ik weet het niet. Allemaal deleten of allemaal bewaren? « Lees de rest van dit artikel »

Wat voor Jezus?

26 november 2011 § Een reactie plaatsen

Er was een kerstmarkt in de kringloopwinkel. Gisteravond beweerde ik nog tegen iemand dat ik daar niet aan deed, kaarsjes enzo in huis. ‘Ik hou niet van sfeerverlichting,’ zei ik.

‘Ben jij wel een vrouw?’

‘Nee.’

« Lees de rest van dit artikel »

The imprecision of words

19 november 2011 § 1 reactie

Oké, nog een leesverslag, al moet ik het hele boek nog lezen: Cat’s Eye van Margaret Atwood. Maar zó een boek beginnen, dat is toch super.

Atwood schrijft nooit een woord te veel. Zo’n zin: He was already moving away from the imprecision of words. Briljant.

That’s how the world is going to end

19 november 2011 § Een reactie plaatsen

Op gele post-its op mijn koelkast hangen quotes uit de beste boeken die ik ooit las. Eentje is van William Faulkner: It takes two people to make you, and one people to die. That’s how the world is going to end.

Ik las het boek net uit: As I Lay Dying. Faulkner schreef het in 1929, in zes weken. In het nawoord staat:

“Before I began I said, I am going to write a book by which, at a pinch, I can stand or fall if I never touch ink again.” He wrote As I Lay Dying at the University of Mississippi power plant, where he was employed as a fireman and night watchman, mostly in the early morning, after everybody had gone to bed and power needs had diminished.

Iedere schrijver wil zo’n boek schrijven. Briljant. Een plot waar je van begin af aan over twijfelt: dit kan de schrijver nooit geloofwaardig maken. Een man wil zijn vrouw begraven in de omgeving waar zij vandaan komt en heeft er alles voor over om dat voor elkaar te krijgen. Een gestoord gezin en een stinkend lijk, maar Faulkner maakt het geloofwaardig: het verhaal wordt steeds vreemder, maar steeds spannender. De personages worden steeds gekker, maar ook steeds echter. De stijl, de thema’s, de wisseling in perspectief; alles klopt.

Ik wil een baan in een energiecentrale. Ik schrijf toch al als iedereen slaapt.

Hallo het is een tiet

15 november 2011 § Een reactie plaatsen

Ik begon ooit eerder een roman. Ik was 18, 19. Teruglezen is lachen. In de proloog staat:

Een vrouw moet dingen verzwijgen. Iedere vrouw heeft een lijk in de kast. De mannen met wie ze dingen gedaan heeft die ze niet had moeten doen, waar niemand iets van mag weten. Alleen het lijk weet wie de moordenaar is. Ik heb een kast vol, ik heb zoveel lijken in de kast gestopt dat ik denk dat de kast op een dag open valt en alle lijken eruit vallen.

Misschien wil ik je daarom over Nap vertellen. Je kunt niet alles verborgen houden voor iedereen. Als ik iets geleerd heb in die vijf jaar na de sprong, die vijf jaar waarin mijn leven alleen maar minder ging lijken op die mooie zomer, dan is het dat je er kapot aan gaat als je alles voor je houdt. Wat minder druk tegen de gammel aangezette IKEA-kastdeur houdt de inhoud op z’n plaats.

IKEA sponsort al mijn werk. Dan weet u dat alvast. We onderhandelen nog over de beloning voor al mijn inspanningen.

Het is niets geworden met die eerste roman. En terecht. Het gaat alléén maar over seks: « Lees de rest van dit artikel »

Oh Boy, I Love You So

7 november 2011 § Een reactie plaatsen

Ik dacht dat er geen foto’s waren van mij en mijn eerste vriendje. In die tijd maakte je nog niet overal foto’s van – en in de meeste gevallen was dat maar goed ook. Niet alles moet in beeld gevangen worden voor de eeuwigheid, juist niet. Natuurlijk was het leuk geweest, voor het jeugdsentiment, voor de grimlach van later, voor het ‘oh ja dat was toen’, maar nu kan ik mijn geheugen, de geschiedenis nog fijn vervalsen omdat de foto’s mijn leugen toch niet tegenspreken.

Maar er is wel een foto. « Lees de rest van dit artikel »

De zaterdagmiddagchill

7 november 2011 § Een reactie plaatsen

Geen tijd om te bloggen. Werken, eten, schrijven. Sporten, drinken, slapen. En in het weekend mag ik chillen met m’n kinderen.

Dit is de zaterdagmiddagchill. Hou ik van.

Waar ben ik?

Je ziet het archief van november, 2011 om Michelle Verheij.