Je ziet er superlekker uit

25 september 2011 § Een reactie plaatsen

In Mijn dagboek van Bridget Jones zou ik vandaag schrijven over mijn verjaardag. Over hoe mijn dochter over mijn feestjurk (alleen handwas) kotste en hoe ik rond half vijf vannacht door de stad liep omdat m’n zus ervandoor was gegaan met mijn fiets- en huissleutels.

In de kroeg was ook een meisje dat haar twintigste verjaardag vierde. We feliciteerden elkaar en zij zei dat ze niet geloofde dat ik dertig was. Ja, dat zei iedereen vannacht, maar het typische is dat niemand dat tegen haar zei, dat alleen het noemen van het getal 30 blijkbaar verplicht tot het uitspreken van zulke beleefdheden (maar was het wel zo beleefd van die ene jongeman om te zeggen: ‘Neeeh je bent geen dertig. Je ziet er superlekker uit. Ik zou je zo voor mijn vriendin inruilen.’)

Hoe dan ook. Alles is goed gekomen. Mijn zus geloofde niet dat ik deze foto op mijn blog zou zetten. « Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

only thirty

24 september 2011 § Een reactie plaatsen

Fucking dertig jaar geleden werd ik geboren in the sunshine state of Vlaardingen-Holy, op een steenworp afstand van het paradijselijke Holywood. De wereld was niet meer dan een jaren zeventig-dekbed, een moederlijke borst en twee zussen boven de wieg.

 

Maar dat is dertig jaar geleden. Er zijn vast betere redenen om je te bezatten, maar ik vind dit voldoende.

And I a smiling woman.

I am only thirty.

And like the cat I have nine times to die.

(Sylvia Plath, Lady Lazarus)

Dag 7

22 september 2011 § Een reactie plaatsen

Ik ging douchen, maar het douchescherm was het niet met me eens. Het stortte in. Ik dacht, laat maar zo hangen, scheef en half open, wat zou het. Maar dat was koud. Ik probeerde het ding goed te krijgen. Dus daar stond ik naakt met een douchescherm te vechten. Ik vergat de douche ondertussen uit te zetten of dat wilde ik niet, want dat was koud.

Vóór het douchen had ik boodschappen gedaan en in de supermarkt telefoneerde ik met twee mannen. Steeds moest ik mijn mandje neerzetten om te onderhandelen over de prijs van een caravan en dan was ik weer helemaal de draad kwijt. (De draad van het boodschappen doen.) Ik dacht dat alle vakkenvullers vreemd naar me keken omdat ik zo lang over m’n boodschappen deed.

Ineens had ik een idee – en het was mooi geweest als dat een goed idee met betrekking tot het douchescherm was, maar dat was het niet. Ik dacht: als ik dit gekut van alledag opschrijf, heb ik een Dagboek van Bridget Jones. Het wordt gegarandeerd een bestseller, daar geloof ik in. Ik moet wel – net als Renée Zellweger voor de film-Bridget – een paar kilo aankomen, want een echte vrouw tobt over haar gewicht. En over haar leeftijd. En over mannen. En over kinderen (of eierstokken, als er nog geen kinderen zijn). En over werk. En dat is het dan wel weer en ik kan overal over meepraten dus dat wordt echt een tof boek.

M’n tweede toffe boek. Aan de eerste werk ik nu verder: dag 7 is alles behalve een rustdag.

De bobsleebaan

16 september 2011 § 1 reactie

De kinderen praten over de bobsleebaan in de Efteling. Ik had het nog niet door, want ik dacht aan mijn boek. Het is 7.15 uur, ik kam mijn haren, zij kleden zich aan en ik denk aan Hella Haasse die bedden opschudt en grote ideeën voor grote romans probeert vast te houden (citaat en vindplaats krijgt u nog van me).

‘Welk stukje vond je leuk?’

‘Nee, ik vond het niet leuk, ik vond het eng.’

‘Maar ook het stukje toen ‘ie naar boven ging?’

‘Dat vond ik ook niet zo leuk.’

Soms ben ik niet meer dan gereedschap, mijn handen de handvatten waaraan ze zich door het leven slepen. Aan mijn handen loop je naar school, hiermee voorzie ik je van gesmeerde boterhammen, kam (en vlecht) ik je haren, veeg ik oogkoek en snot en etensresten weg, draag ik je schooltas, draag ik jou, als je moe bent, in slaap gevallen in de auto, te moe om zelf de trap op te lopen of gewoon omdat het prettig is, draag ik jou, mijn handen om je kleine lijf. Je kunt aan me hangen, aan mijn arm, aan mijn nek, op mijn rug. In de bobsleebaan was mijn arm haar stootkussen. Het is fijn dat moeder-zijn in deze fase zo fysiek is. Dan merk je het misschien niet dat ik soms aan hele andere dingen denk – zoals alle ouders, alle volwassenen doen.

‘Ja toch, ja toch mam?’

‘Ja. Natuurlijk.’

Alleen maar gezwam

15 september 2011 § 3 reacties

Vandaag was de deadline. Ik zei het tegen een collega. ‘Oh jeetje,’ zei ze.

In de lunchpauze hadden we het erover of je moet lachen en huilen van boeken of niet. En hoe boos je soms bent als een boek uit is. Maar mijn boek is nog niet af en ook niet uit.

Per mail gaf iemand me het advies me niet te identificeren met Sylvia Plath, nu ik haar dagboeken lees. Geen zorgen. Ik ben niet zo zwaarmoedig van geest. Maar ik ben dol op haar schrijflust, het is aanstekelijk, die ambitie.

« Lees de rest van dit artikel »

Ik zou schrijven over seks of liefde

12 september 2011 § Een reactie plaatsen

[vervolg op Bier zuipen en kut roepen]

Nu heeft Vasalis ook al haar dagboeken aan het Letterkundig Museum overgedragen. Postuum nog wel. Ik zei je dat het een trend ging worden. Iedereen ruimt z’n zolder op en dumpt al die shit maar bij het museum.

Als ik vandaag in een dagboek zou schrijven, maar dat doe ik niet, want ik heb al vier schrijfvensters openstaan en dat is genoeg, zou ik schrijven dat het te hard waait om te gaan hardlopen – ja maar waarom doe je het dan toch. Dat ik hardop vloekte tegen de wind in en dat was fijn. Ik passeerde een bankje met drie jongens die een wedstrijdje ver spugen deden, « Lees de rest van dit artikel »

Bier zuipen en kut roepen

7 september 2011 § 1 reactie

[vervolg op ‘Het is slechts mijn leven’]

Ik fietste alleen, in het donker, in de regen over de Straatweg en ik bedacht dat het voor het eerst in mijn leven was dat ik alleen woonde. Natuurlijk heb ik ook op kamers gewoond. Ik woonde in een huis met tien meisjes en minstens zoveel muizen. We hadden allemaal één plank in de koelkast, maar ik pakte altijd de boter van m’n buurvrouw (ja maar, zij had een baan). Ik gebruikte ook haar scheermesje, shampoo, douchegel, wat er maar in de badkamer lag en er nog bruikbaar uitzag. Als je gebeld had, moest je de telefoontikken opschrijven. In de wc lag een schriftje met allemaal geouwehoer erin over Brad Pitt. De wc hing ook vol met plaatjes van Brad Pitt. In de keuken hing een corveerooster waar ik me niet aan kon houden. Wie met mij samenleeft, moet accepteren dat ik een nogal anarchistische stijl van huishouden heb. Oké, gewoon geen stijl, ik doe maar wat en ik doe liever niets. Op een dag riep mijn huisgenote me terwijl ze aan het afwassen was. Ze had een dode muis aangetroffen tussen twee borden. Hoezo zou dat mijn schuld zijn? Ik stapel geen borden. Ik zet ze allemaal naast elkaar. Dat bedoel ik dus.

Nee, het schrijven in dagboeken is niet therapeutisch. « Lees de rest van dit artikel »

Waar ben ik?

Je ziet het archief van september, 2011 om Michelle Verheij.