Logboek Lieren 16

29 augustus 2011 § Een reactie plaatsen

DVD’s vergeten. Ernstige verstoring van het ochtendritueel dat normaal zo verloopt: 7.00 uur, ‘Mogen we een filmpje kijken, mam?’ Moeder rolt uit bed, tippelt in de ochtendkou naar de tv, zet tv en dvd-speler aan, installeert zoon en dochter op de bank onder een warm dekbedje, geeft de afstandsbediening aan zoon en rent terug naar bed. Een goede film duurt anderhalf uur. Dan uit bed, aankleden, ontbijten.

Er zit niets anders op dan te roepen: ‘Kom maar bij mij in bed.’ En dat doen ze, maar na een kwartiertje is er wel genoeg geknuffeld voor deze ochtend. Ze gaan puzzelen. Spelen mens-erger-je-niet. Ze zien dat mijn fototoestel zomaar op tafel ligt. Ze maken filmpjes, ze maken foto’s. Ze hebben honger. Ik rol uit bed. Aankleden, ontbijten.

The ultimate romance

25 augustus 2011 § Een reactie plaatsen

Er staan te weinig goede verhalen online, of ik kan ze niet vinden. Maar deze tekst van Jeanette Winterson heb ik al zeker vier keer gelezen. Elke keer blijf ik hangen op een andere zin, want ze schrijft zulke mooie zinnen. Dus lees het hele verhaal All I Know About Gertrude Stein, het is mooi.

I do very badly without a lover. I pine, I sigh, I sleep, I dream, I set the table for two and stare into the empty chair. I could invite a friend – sometimes I do – but that is not the point; the point is that I am always wondering where you are even when you don’t exist.

Love is an ecosystem like any other. You can’t drain it and strip- mine it, drill it and build over it and wonder where the birds and the bees have gone.

Research

24 augustus 2011 § 2 reacties

Als docent zat ik een keer bij betogen in een 6VWO-klas. Een jongen verdedigde het standpunt: ‘Alle buitenlanders moeten assimileren.’ Na afloop mochten zijn klasgenoten reageren. Een meisje zei: ‘Je doet me denken aan een man met een spastische rechterhand.’

Het heeft er helemaal niets mee te maken, maar ik moest eraan denken toen ik het onderstaande filmpje zag: deze man heeft pas echt een griezelige, spastische rechterhand (niet echt spastisch natuurlijk en niet beledigend bedoeld voor iedereen die wel spastisch is, enzovoorts, je snapt het wel).

Ik zag het filmpje toen ik wat meer wilde weten over een bepaald onderwerp in mijn boek waar ik misschien maar één alinea over schrijf, maar ik bleef al gauw filmpjes klikken. Ik doe niet veel research voor mijn boek, ik gebruik bepaalde info eerder als inspiratiebron dan als encyclopedisch feitenmateriaal. Waarom zou ik in een roman met feitjes gaan gooien die je ook kunt Googlen? Toen ik bovenstaand filmpje Twitterde, kreeg ik nog een andere tip terug: de documentaire Jesus Camp. Ik keek de hele docu op Youtube. Het zijn heel veel trillende handen, maar dan van kinderen. Griezelig.

Vier

21 augustus 2011 § Een reactie plaatsen

Het is tof om vier jaar te zijn. Dat denk ik gewoon.

Ik zie uw alles

20 augustus 2011 § Een reactie plaatsen

Wie zei je dat het comfortabel zou zijn, dit leven, de liefde, dacht je dan echt dat..

Nee, ik denk niets.

Ik denk aan slippers, ze zijn mooi of comfortabel, maar nooit allebei.

Ik liep deze week op straat, op slippers, in een jurk die keurig knieën en ellebogen bedekte, maar toch was er een man die vanaf zijn fiets naar me riep: ‘Tsss..zeg, ik zag al van ver, jij ziet er goed uit in string.’ Zoiets werkt altijd, want ik ging me natuurlijk afvragen of er echt iets te zien was.

Ik kan een boekje volschrijven met wat mannen zoal vanaf hun fiets of in het voorbijslenteren zeggen, fluisteren of roepen. Het zou een kunstzinnig werk worden met zowel hilarische als uiterst onbegrijpelijke quotes, want meestal versta ik niet eens wat ze zeggen. Maar deze wel: Ik stond een keer naast mijn fiets, bukte licht voorover om ‘m op slot te doen en een jongeman riep: ‘Mevrouw, ik zie uw alles!’ Er was niets te zien, maar toch, zo’n zin, dat is pure poëzie.

« Lees de rest van dit artikel »

Culibarbaren

17 augustus 2011 § Een reactie plaatsen

Mijn kinderen zijn dol op Saroma. Hoe Jamie Oliver ik ze ook wil opvoeden, ze houden van kloppudding zoals ze ook van witte bonen in tomatensaus houden.

Vandaag was ik met een groep mbo-studenten in een Rotterdamse museumwoning. In een vitrine met oude huishoudelijke parafernalia lag dit boekje: Tips om uw SAROMA pudding zonder koken nog lekkerder te maken. Helaas lag het boekje in een vitrine. Ik had de tips natuurlijk graag gelezen. Aan de voorkant van het boekje te zien, zullen er tips in hebben gestaan als: spuit er een toefje slagroom op. Steek er een ijswafeltje in. Leg er een kers bovenop. Wauw.

« Lees de rest van dit artikel »

Een nieuwe witte kamer

14 augustus 2011 § Een reactie plaatsen

Als de kinderen hier een weekend geweest zijn (dit verhaal start in medias res, maar een goede lezer begrijpt dat wel), hebben alle spullen een andere plaats gekregen. Er is een voetbal verdwenen en er ligt een pak knutselpapier uitgestort op de slaapkamervloer. Op een klein IKEA-bijzettafeltje staat nu de laptop met drie snoeren eraan, maar ook een doosje kleurpotloden en een stapel boeken die je in geen enkele boekwinkel bij elkaar op een verkooptafel zou aantreffen: Schrijvende vrouwen, Floddertje, Sprakeloos, De Correcties, en (last but not least) Het klompje dat op ’t water dreef, wie kent ‘m niet. De bijzettafel doet ook dienst als krantenbak, er ligt een Allerhande en de Tros Kompas die hier altijd verkeerd bezorgd wordt en ik ben wel bang voor deurwaarders die op een dag mijn inboedel komen halen omdat ik mijn lidmaatschap van de Tros niet heb betaald. Maar het staat ook niet op mijn naam, ik heb nergens om gevraagd, ik vraag nooit ergens om. Er liggen ook nog wat kleine klusjes op de tafel, een verzoek om commentaar te geven op de eerste versie van een lesboek, er ligt een notitieblok dat altijd vraagt om briljante ingevingen en het laatste nieuwe hoofdstuk voor mijn eerste boek en m’n telefoon ligt er, m’n lifeline naar de rest van de wereld. Kortom, dit is nu mijn bureau, ik heb ook andere plekken die ik als bureau gebruik, de eettafel, de bar, ja ik heb een bar in mijn huis, maar wat ik wilde zeggen is: de dingen hebben hier geen vaste plek. Ik woon er nog niet zo lang.

Laatst was ik op een borrel, ik zat aan tafel met een aantal mensen die ik nog niet kende. In twee minuten legde ik uit wat voor werk ik deed en wat mijn huwelijkse staat was. Even later ging het gesprek over eten, over de beste restaurants in de stad, over een zekere pizzeria die niet al te grote pizza’s serveerde. De vrouw naast mij, die me al verteld had dat zij twee jaar eerder gescheiden was, zei: ‘Jij eet vast niet zoveel. Of is dat een echtscheidingsmaatje 36?’

« Lees de rest van dit artikel »

Waar ben ik?

Je ziet het archief van augustus, 2011 om Michelle Verheij.