Ik geef het toe

16 maart 2011 § 1 reactie

  1. Als ik één seconde niet meer weet wat ik moet schrijven, dan check ik m’n Twitter, m’n mail, m’n werkmail en de bezoekcijfers van m’n blog in de hoop dat iets nieuws me ineens zal inspireren, terwijl ik weet dat het nooit meer zal opleveren dan dat ik urenlang ga zitten mailen en twitteren en dan komt F. heel lief een glaasje fris brengen en dan zegt hij ‘jaja, aan het schrijven.’
  2. Ik heb de woordenteller uitstaan, maar ik check het aantal woorden steeds na een avondje schrijven. Ik vind het stom als schrijvers twitteren dat ze de zoveel duizend woorden gehaald hebben, maar ik schep wel op over mijn score  – alleen tegen mijn echtgenoot en het zegt hem totaal niets en dat lijkt me heel gezond.
  3. Als ik vast zit in mijn verhaallijn, schrijf ik een blogbericht dat er helemaal niets mee te maken heeft. Er is altijd wel iets te schrijven, er is altijd wel over iets anders te schrijven. Je kunt het ook conflictvermijdend gedrag noemen, schrijven is immers conflicten creëren en oplossen.
  4. Ik maak mijn tekst op in Book Antiqua zodat het voelt als een echt boek.
  5. Ik gebruik een grotere regelafstand zodat het meer pagina’s zijn. Dat voelt goed. Ik heb al 91 pagina’s. Je hebt voor mijn manuscript ook geen leesbril nodig, kan ik het tenminste ook aan m’n schoonouders laten lezen.
  6. Ik pak oude verhalen en prop ze gewoon in mijn verhaallijn. « Lees de rest van dit artikel »

De liftluisteraar

14 maart 2011 § Een reactie plaatsen

Op maandag vertelt een man wat hij dat weekend gedaan heeft.
‘Hard werken’, zegt hij.
De jonge vrouw die met hem de lift instapte, zegt: ‘Oh?’ op een toon die medeleven of medelijden suggereert. Maar de man vertelt graag over zijn weekend hard werken.
‘M’n dochter heeft een nieuw huisje en ik help haar verbouwen. Muurtje slopen, verven. En ik had zelf ook bij de bouwmarkt een paar planten gehaald, van de week al, maar die moesten nog in potten. En zondag had ik de hele dag repetitie, van tien tot vijf. Dus.’
‘Repetitie?’ vraagt de vrouw. Zij vertelt niets over haar weekend en dat gaat ze ook niet doen. Zo gaat dat soms tussen collega’s.
‘Muziekrepetitie.’
‘Ooooh.’
Ze vraagt niet voor welke gelegenheid, met wie (een band, een fanfare, een orkest?) en welk instrument hij speelt. Ze vraagt niets, hij praat toch wel door.

Ik zou kunnen vertellen over mijn weekend.

« Lees de rest van dit artikel »

Dobbelen met God

8 maart 2011 § Een reactie plaatsen

Het was werkelijk, werkelijk mooi weer vandaag, maar ik stapte de trein en het station uit met een verschrikkelijk somber gevoel. De laatste zin die ik gelezen had, was: ‘Ik heb Sarah een groot onrecht aangedaan toen ik met haar trouwde. Dat weet ik nu.’

Het is The end of the affair van Graham Greene en het verhaal heeft zo’n verschrikkelijk, verschrikkelijk sombere, trieste toon dat ik de hele dag een zware deken van onbehagen over me had hangen. Een vrouw heeft een affaire met een schrijver. Hij vertelt hoe de affaire eindigt na het bombardement op Londen in 1944. Zij vertelt hoe ze tijdens dat bombardement tot God bad: ‘Ik zal hem voor altijd opgeven, maar laat hem leven.’ De schrijver leeft en zij verlaat hem. Je kunt niet dobbelen met God. (‘Als hij zich omdraait en mij ziet, zei ik tegen God, ga ik naar binnen, maar hij draaide zich niet om.’) De rest van haar miserabele leven probeert zij God te vinden, of juist niet, of ze weet het niet, wat God en liefde met elkaar te maken hebben. De rest van zijn miserabele leven probeert hij haar te begrijpen.

Het is een boek om nog een keer en nog een keer te lezen. « Lees de rest van dit artikel »

Julia

4 maart 2011 § Een reactie plaatsen

Het schijnt zo te zijn, of mensen denken, of je leest wel eens ergens dat alleen eten in een restaurant vervelend is. Je krijgt de slechtste tafel, de kelners durven niet te vragen of je nog iets wilt drinken, ze negeren je, mensen staren naar je. Gisteren nam ik de proef op de som. Ik koos een willekeurig Italiaans restaurant. Ik kreeg het leukste tafeltje, niet ver van de keuken, waar ik kon toekijken hoe obers met elkaar kletsten en potentiële gasten in vier talen naar binnen lokten.

‘Dit is vast al ’s eerder tegen je gezegd’, zei een van de Italianen tegen mij, ‘maar je lijkt echt op Julia Roberts.’

Het was inderdaad een keer eerder tegen me gezegd. « Lees de rest van dit artikel »

Ik zoek de poppetjes uit

1 maart 2011 § Een reactie plaatsen

Schrijven is met Lego spelen. Ik bouw een huis, ik zoek de poppetjes uit. Je kunt ze een andere broek en trui aantrekken, zelfs een andere kop en handen, ik zet ze bij elkaar in een kamer en kijk wat ze gaan doen.

Nu heb ik eigenlijk maar een beperkte set poppetjes, het was een package-deal. Er zit iemand bij die heel erg op mijn vader lijkt, een ander is net mijn broer en verzin er zo nog wat bij. Dat is namelijk ook precies wat ik doe, verzinnen. Mensen zullen zich erin herkennen, maar ze hebben alleen dezelfde broek, dezelfde opplakbaard en het verhaal dat ik speel, hebben zij nooit zo gespeeld.

In The World According to Garp heet het de ‘phone book trance’. « Lees de rest van dit artikel »

Waar ben ik?

Je ziet het archief van maart, 2011 om Michelle Verheij.