Lente

30 maart 2011 § Een reactie plaatsen

De zon is doorgebroken in de witte kamer. Elke dag rond 12 uur piept ze binnen, ze draait in de middag de kamer rond. Als je vanuit het donkere washok deze ruimte instapt, kun je schrikken van zoveel licht. En ruimte. Een zegen.

Advertenties

The way you haunt my dreams

29 maart 2011 § Een reactie plaatsen

Vertel me waarom jij altijd te laat komt – en waarom ik altijd wacht
Vertel me, wat denk jij, stel je voor dat iemand een biografie over je schrijft, dit is jouw leven in tachtig jaar en 350 pagina’s. Schrijf mijn hoofdstuk. Schrijf het deel waarin ik mag bestaan. Zeg me dat ik meer ben dan een voetnoot.

Vertel me je lievelingskleur « Lees de rest van dit artikel »

Onderuitgezakt

27 maart 2011 § Een reactie plaatsen

In de nachttrein geneert niemand zich meer. Niet voor uitgelopen make-up of vermoeide gezichten, niet voor zijn lijf. Het is te laat om netjes te zitten. Een meisje zit onderuitgezakt, zo ver onderuitgezakt dat ik het liggen zou noemen. Achter haar zit een stelletje muziek te luisteren. Of hij luistert en zij slaapt, of zij luistert mee met haar ogen dicht, dat kan ook, dat lijkt mij heel prettig, ze hangt tegen hem aan, hij hangt ook helemaal scheef, ik wil ook tegen iemand aanhangen. Een man zit voorovergebogen, misselijk, bezopen. We zeggen niks, maar we weten het allemaal.

Ik probeer naar buiten te staren maar dat lukt niet, want  « Lees de rest van dit artikel »

De plaaggeest kwam in mijn gymzaal

22 maart 2011 § Een reactie plaatsen

Ik kom uit Vlaardingen. Ik ben er geboren en woonde er zeventien, bijna achttien jaar. Alex Boogers gebruikt dezelfde stad als decor in zijn romans: ‘Het stonk er altijd.’ Dat is inderdaad een van de belangrijkste kenmerken van Vlaardingen. Het is gek als je een roman leest over (bijvoorbeeld) de buslijn waarmee ik elke week naar de voetbalclub reed. Gek, maar het bepaalt niet of ik het literaire werk goed of slecht vind.  

Als je in de jaren tachtig (of zeventig, of negentig) opgroeide in Vlaardingen, dan had je last van het Bassie & Adriaan-effect. Op tv zag je je eigen woonplaats in een spannende en grappige tv-serie met een clown en een acrobaat. In het dagelijks leven zag je ook regelmatig een auto, bus of caravan met de koppen van dat duo ergens geparkeerd staan. Fictie en werkelijkheid liepen gewoon vloeiend in elkaar over. Angstaanjagend is dat. Want de Plaaggeest kwam in mijn gymzaal. En wekenlang lag er een caravan van B&A in de sloot onderaan de dijk – wat was er in godsnaam gebeurd?

Natuurlijk wisten we dat het niet echt was. Want « Lees de rest van dit artikel »

Analoog werk

18 maart 2011 § 1 reactie

 

Zo schrijf ik ook: in een schrift, op de bank, leuke man op het andere eind van de bank, journaal kijkend, converserend. Dit is het werk van gisteravond. + nog meer bladzijden. En als je denkt dat het lelijk geschreven is, dan moet je de bladzijden eens zien die ik forenzend volschrijf – alleen als ik een zitplaats heb.

Pst: dit is authentiek romanmateriaal, nog niet eens uitgetypt. Niet doorvertellen.

Ik geef het toe

16 maart 2011 § 1 reactie

  1. Als ik één seconde niet meer weet wat ik moet schrijven, dan check ik m’n Twitter, m’n mail, m’n werkmail en de bezoekcijfers van m’n blog in de hoop dat iets nieuws me ineens zal inspireren, terwijl ik weet dat het nooit meer zal opleveren dan dat ik urenlang ga zitten mailen en twitteren en dan komt F. heel lief een glaasje fris brengen en dan zegt hij ‘jaja, aan het schrijven.’
  2. Ik heb de woordenteller uitstaan, maar ik check het aantal woorden steeds na een avondje schrijven. Ik vind het stom als schrijvers twitteren dat ze de zoveel duizend woorden gehaald hebben, maar ik schep wel op over mijn score  – alleen tegen mijn echtgenoot en het zegt hem totaal niets en dat lijkt me heel gezond.
  3. Als ik vast zit in mijn verhaallijn, schrijf ik een blogbericht dat er helemaal niets mee te maken heeft. Er is altijd wel iets te schrijven, er is altijd wel over iets anders te schrijven. Je kunt het ook conflictvermijdend gedrag noemen, schrijven is immers conflicten creëren en oplossen.
  4. Ik maak mijn tekst op in Book Antiqua zodat het voelt als een echt boek.
  5. Ik gebruik een grotere regelafstand zodat het meer pagina’s zijn. Dat voelt goed. Ik heb al 91 pagina’s. Je hebt voor mijn manuscript ook geen leesbril nodig, kan ik het tenminste ook aan m’n schoonouders laten lezen.
  6. Ik pak oude verhalen en prop ze gewoon in mijn verhaallijn. « Lees de rest van dit artikel »

De liftluisteraar

14 maart 2011 § Een reactie plaatsen

Op maandag vertelt een man wat hij dat weekend gedaan heeft.
‘Hard werken’, zegt hij.
De jonge vrouw die met hem de lift instapte, zegt: ‘Oh?’ op een toon die medeleven of medelijden suggereert. Maar de man vertelt graag over zijn weekend hard werken.
‘M’n dochter heeft een nieuw huisje en ik help haar verbouwen. Muurtje slopen, verven. En ik had zelf ook bij de bouwmarkt een paar planten gehaald, van de week al, maar die moesten nog in potten. En zondag had ik de hele dag repetitie, van tien tot vijf. Dus.’
‘Repetitie?’ vraagt de vrouw. Zij vertelt niets over haar weekend en dat gaat ze ook niet doen. Zo gaat dat soms tussen collega’s.
‘Muziekrepetitie.’
‘Ooooh.’
Ze vraagt niet voor welke gelegenheid, met wie (een band, een fanfare, een orkest?) en welk instrument hij speelt. Ze vraagt niets, hij praat toch wel door.

Ik zou kunnen vertellen over mijn weekend.

« Lees de rest van dit artikel »

Waar ben ik?

Je ziet het archief van maart, 2011 om Michelle Verheij.