Lente

30 maart 2011 § Een reactie plaatsen

De zon is doorgebroken in de witte kamer. Elke dag rond 12 uur piept ze binnen, ze draait in de middag de kamer rond. Als je vanuit het donkere washok deze ruimte instapt, kun je schrikken van zoveel licht. En ruimte. Een zegen.

The way you haunt my dreams

29 maart 2011 § Een reactie plaatsen

Vertel me waarom jij altijd te laat komt – en waarom ik altijd wacht
Vertel me, wat denk jij, stel je voor dat iemand een biografie over je schrijft, dit is jouw leven in tachtig jaar en 350 pagina’s. Schrijf mijn hoofdstuk. Schrijf het deel waarin ik mag bestaan. Zeg me dat ik meer ben dan een voetnoot.

Vertel me je lievelingskleur « Lees de rest van dit artikel »

Onderuitgezakt

27 maart 2011 § Een reactie plaatsen

In de nachttrein geneert niemand zich meer. Niet voor uitgelopen make-up of vermoeide gezichten, niet voor zijn lijf. Het is te laat om netjes te zitten. Een meisje zit onderuitgezakt, zo ver onderuitgezakt dat ik het liggen zou noemen. Achter haar zit een stelletje muziek te luisteren. Of hij luistert en zij slaapt, of zij luistert mee met haar ogen dicht, dat kan ook, dat lijkt mij heel prettig, ze hangt tegen hem aan, hij hangt ook helemaal scheef, ik wil ook tegen iemand aanhangen. Een man zit voorovergebogen, misselijk, bezopen. We zeggen niks, maar we weten het allemaal.

Ik probeer naar buiten te staren maar dat lukt niet, want  « Lees de rest van dit artikel »

De plaaggeest kwam in mijn gymzaal

22 maart 2011 § Een reactie plaatsen

Ik kom uit Vlaardingen. Ik ben er geboren en woonde er zeventien, bijna achttien jaar. Alex Boogers gebruikt dezelfde stad als decor in zijn romans: ‘Het stonk er altijd.’ Dat is inderdaad een van de belangrijkste kenmerken van Vlaardingen. Het is gek als je een roman leest over (bijvoorbeeld) de buslijn waarmee ik elke week naar de voetbalclub reed. Gek, maar het bepaalt niet of ik het literaire werk goed of slecht vind.  

Als je in de jaren tachtig (of zeventig, of negentig) opgroeide in Vlaardingen, dan had je last van het Bassie & Adriaan-effect. Op tv zag je je eigen woonplaats in een spannende en grappige tv-serie met een clown en een acrobaat. In het dagelijks leven zag je ook regelmatig een auto, bus of caravan met de koppen van dat duo ergens geparkeerd staan. Fictie en werkelijkheid liepen gewoon vloeiend in elkaar over. Angstaanjagend is dat. Want de Plaaggeest kwam in mijn gymzaal. En wekenlang lag er een caravan van B&A in de sloot onderaan de dijk – wat was er in godsnaam gebeurd?

Natuurlijk wisten we dat het niet echt was. Want « Lees de rest van dit artikel »

Analoog werk

18 maart 2011 § 1 reactie

 

Zo schrijf ik ook: in een schrift, op de bank, leuke man op het andere eind van de bank, journaal kijkend, converserend. Dit is het werk van gisteravond. + nog meer bladzijden. En als je denkt dat het lelijk geschreven is, dan moet je de bladzijden eens zien die ik forenzend volschrijf – alleen als ik een zitplaats heb.

Pst: dit is authentiek romanmateriaal, nog niet eens uitgetypt. Niet doorvertellen.

Waar ben ik?

Je ziet het archief van maart, 2011 om Michelle Verheij.