De witte kamer (verhuisbericht)

26 maart 2012 § Een reactie plaatsen

Like the singing bird and the croaking toad, I’ve got a name…

Nieuw: Michelle van Dijk. Fris & fruitig en veel moeilijker te vinden met Google dan Michelle Verheij. Maar het is maar een naam. 

Vanaf nu blog ik niet meer op www.mverheij.wordpress.com. De virtuele witte kamer is verhuisd naar www.dewittekamer.wordpress.com, alle oude berichten zijn meeverhuisd. Een nieuw adres & een nieuwe vormgeving, maar ouderwets goed natuurlijk.

If you’re going my way, I’ll go with you.

Zonder tijd te verliezen (recensie)

21 maart 2012 § Een reactie plaatsen

Xander en Daniël zijn gezworen kameraden: ooit ontmoetten ze elkaar bij een potje voetbal. Nu delen ze samen ‘een jaar respijt’, hun gap year na het gymnasium. Volgens plan komen ze aan in Perugia, waar ze bij dreadlock-Zweed Ole een kamer vinden. In deze tweede roman van Daan Heerma van Voss worden ik-verteller Daniël en zijn vriend Xander volwassen – maar dat doen ze uiteindelijk niet samen.

Lees de volledige recensie op de website van Passionate Magazine.

Sleutel

17 maart 2012 § Een reactie plaatsen

Ik zet in één uur meer handtekeningen dan een gemiddelde schrijver in de hele Boekenweek. Dan sluit de hypotheekadviseur het gesprek af met de zin: ‘En hier maak ik de vrouwen altijd blij mee.’

En hoe.

Naar de tandarts

7 maart 2012 § 1 reactie

Ik fiets in de regen, het is ijskoud. Achterop zit mijn dochter, ik breng haar van een kinderfeestje naar de tandarts. Ik trap keihard door omdat het pokkeweer is, ik zie niets omdat ik juist vandaag geen lenzen in heb, m’n bril zit vol druppels. Dochter zit relaxed achterop, ik hou haar uit de wind, uit de regen, ze kletst honderduit. Ik versta er weinig van. Dan vang ik op: ‘… mensen … niet lief … niet … doodgaan.’
Ik denk dat ze iets zegt als: ‘Ik wil mensen niet lief vinden, want ik wil niet dat ze doodgaan.’ Maar het kan ook iets heel anders zijn. « Lees de rest van dit artikel »

Je weet toch hoe het afloopt

5 maart 2012 § 1 reactie

2

Ik wilde iets anders vertellen: mijn kinderen lezen graag. Mijn zoon van zeven leest nu het liefst strips (Asterix en Obelix en stripboeken van Disney films), mijn dochter van vijf heeft graag sprookjesboeken. Die lees ik haar natuurlijk voor. Hoe kinderen helemaal weg kunnen zijn in een verhaal, dat is het mooiste wat er is. Vind ik, als boekennerd.

Anderhalf jaar gelezen moest ik steeds weer De wolf en de zeven geitjes voorlezen. « Lees de rest van dit artikel »

Geef elk kind één keer per jaar een goed boek cadeau (of twee)

5 maart 2012 § 3 reacties

1

Als moeder, schrijver en leraar Nederlands heb ik al jaren een simpele droom voor het onderwijs: geef elk kind één keer per jaar een goed boek cadeau. (Of twee.)

Weg met het Made-in-China-plastic dat ze met Sinterklaas krijgen, weg met de stichtelijke geschenken met Kerst (op Bijzondere scholen, weetuwel), de bedankcadeautjes voor ouders (kaarsjes en magneetjes), de verjaardagscadeaus voor de juffen (laatste ronde was € 6,- per kind, de twee juffen kregen dus beide cadeaus ter waarde van €90,- of een moeder kon eindelijk een nieuw paar Uggs kopen, wie zal het zeggen) en andere gekke cadeautjes die juffen aan kinderen, kinderen aan juffen, juffen aan ouders, ouders aan juffen geven. Geef ze iets leuks, geef ze iets nuttigs, geef ze een boek.

Een boek? Dat is zoooo duur! Kijk nou. Bij de Action heb je 24 plastic dinofiguurtjes voor een euro. Ja. Dat weet ik. Maar daar heb ik er al 24 van. Oftewel: tegen zulke argumenten kan ik niet op. Maar wie gelooft dat boeken goed zijn voor kinderen, mag met me meedenken. Zo duur is het toch niet om een serie boeken te reproduceren voor alle schoolkinderen van Nederland? De oplage is zo hoog dat de kostprijs per boek niet veel voorstelt. Nederland leest, maar dan voor de jeugd.

(Kom nou niet met het e-book. Het e-book is geen boek. Het is een file. Dat is net zoiets als de reiseditie van Monopoly: handig voor op vakantie, maar het is niet het echte spel. Goede boeken hebben waarde en zaken van waarde wil je vast kunnen pakken.) « Lees de rest van dit artikel »

In the mood

22 februari 2012 § Een reactie plaatsen

Het was een studentenkamer met een Perzisch tapijtje en een platenspeler. Uitzicht op de Westhavenkade en de Maas. Hij draaide urenlang plaatjes, volgens mij vooral David Bowie. Hij zong ineens mee met de muziek: I’m in the mood for love. En we zoenden.*

In die tijd had je nog geen Google en als je dan een zin van een liedje had opgevangen, kon je naar de bieb om songteksten door te bladeren tot je er scheel van was. Omdat ik verliefd was, was dat niet erg. Ik was in de bibliotheek gaan wonen als dat betekende dat ik een gedachte en gevoel voor eeuwig kon conserveren. Maar ik kon de tekst niet vinden. Er was geen nummer van Bowie dat zo heette. En het ging over, want alles gaat over.

Jaren later zag ik op tv een reclame voor John Lee Hooker. Zijn Greatetst Hits op cd, met het bekende ‘I’m in the mood for love’. Jezus, het was Bowie helemaal niet. Dus ik kocht de cd van Hooker, ik was al lang niet meer verliefd maar ieder mens moet toch de soundtrack van zijn jeugd compleet hebben. Dus.

Dit weekend ripte ik een cd, gekregen van iemand, met heel veel muziek van David Bowie en ik draaide de oneindige lijst met nummers, gewoon, omdat ik Bowie tof vind. En daar hoorde ik hem toch echt zingen: What in the world, I’m in the mood for your love.

* Oké het was kitsch, maar ik heb ergere zinnen naar m’n hoofd gekregen, bedoeld als versierpoging. Onlangs in de kroeg: ‘Ik zou nu echt met je flirten als ik niet getrouwd was.’ Waarop ik natuurlijk zei: ‘Ik zou je nu echt de best blow job ever geven, als jij niet getrouwd was.’